“Je lijkt op je mama.”
Het is iets wat ik steeds vaker hoor, nu ze er niet meer is.
En elke keer raakt het me.
Ik zie het zelf ook. In mijn stem, mijn gezicht, mijn gewoontes. In kleine dingen die ik vroeger niet eens opmerkte.
Alsof ze, stukje bij beetje, in mij verder leeft.
Soms voelt het confronterend. Omdat zij het niet meer is die het zegt. Omdat onder die woorden altijd het gemis schuilt.
Maar als ik op iemand wil lijken, dan is zij het wel.
Onafhankelijk.
Zelfverzekerd.
Eigenzinnig.
Altijd zichzelf, in elke situatie.
Lief.
Een vechter.
Trots.
Hardwerkend.
Sociaal.
Met humor.
Sterk én zorgzaam.
Meelevend en empathisch.
Vergevingsgezind.
Creatief.
Open.
Moedig.
Waardig tot het einde.
Mijn mama is een van de moedigste mensen die ik ken.
En ik ben trots dat zij in mij voortleeft. Dat anderen dat ook zien.
Ik ben mijn mama.
En mijn papa.
En in alles wat ik ben, draag ik hen allebei met mij mee. ♥️
