Het is bijzonder hoe rouw verweven raakt met het leven.
De tijd vliegt, maar staat ook nog vaak genoeg stil.
Door rouw heb ik voor het eerst ervaren hoe zwart en zwaar het leven kan zijn.
Hoe het voelt om verder te moeten zonder degene die je zo ontzettend mist.
Vlak na mama’s uitvaart ging ik weer aan het werk.
Een grote fout.
Ik leerde een harde les.
Rouwen en werken gingen voor mij niet samen. Hoe graag ik ook wilde dat het anders was.
Ik ben mezelf volledig kwijt geweest.
De powervrouw die alles aankon, was verdwenen. Er was geen masker meer om op te zetten.
Niets wat ik nog kon ombuigen naar iets positiefs.
Er was alleen maar rouw.
Rauw verdriet.
Eenzaamheid.
Een powervrouw in rouw.
De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan.
Maar dat is niet waar.
De wond verdwijnt niet. Er komt hooguit een pleister overheen.
Je leert leven met het gemis. Met alles wat anders is geworden. Met het besef dat niets ooit meer helemaal hetzelfde zal zijn.
Je leert dat je moet blijven wrijven om de glans terug te vinden.
Ook als je daar soms de kracht niet voor hebt.
In het eerste jaar kwamen alle eerste keren zonder mama voorbij.
De eerste verjaardag. De eerste feestdagen.
De eerste momenten waarop haar afwezigheid harder binnenkwam dan ik had verwacht.
En ik kan je vertellen: ook alle tweede keren doen nog pijn.
Want wennen aan een leven zonder mama? Ik weet niet of dat ooit echt lukt.
Het overlijden van mijn mama heeft me ontzettend veel afgenomen.
Maar, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, het heeft me ook veel gebracht.
Ik heb mezelf leren kennen op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Ik heb losgelaten.
Letterlijk en figuurlijk.
Verwachtingen. Zekerheden.
Dingen waarvan ik dacht dat ze belangrijk waren.
En misschien ook wel een stukje van de vrouw die ik ooit was.
Ik heb geprobeerd mezelf terug te vinden. Om weer die powervrouw te kunnen zijn.
Maar langzaam begon ik te begrijpen dat ik niet terug hoef naar wie ik was.
Ik mag ook omarmen wie ik ben geworden.
Een vrouw met verdriet. Met littekens. Met een ander verhaal.
Maar ook een vrouw met kracht. Met dromen. Met zin in het leven.
Ik ben gaan nadenken over hoe ik verder wil. Wat ik belangrijk vind. Waar ik gelukkig van word. En vooral: wat ik nog met mijn leven wil.
Alles was altijd al anders.
Maar nu is alles nóg meer anders.
En voor het eerst in lange tijd durf ik weer te zeggen:
Ik ben er weer.
Ik zie mezelf weer.
En ik ben trots op mezelf.
Niet omdat alles weer goed is. Niet omdat het verdriet verdwenen is.
Maar omdat ik, ondanks alles, weer vooruit durf te kijken.
Er liggen mooie dingen in het verschiet.
Nog even geduld. Nog even vertrouwen dat alles op zijn plek zal vallen.
En tot die tijd?
Leef.
Geniet.
Zeg wat vaker tegen iemand dat je van hem of haar houdt.
Wees lief. Voor anderen, maar ook voor jezelf.
Maak keuzes. Voor geluk. Voor liefde.
Voor het leven dat jij wilt leiden.
Wacht niet op een bijzondere gelegenheid om iets te vieren.
Strooi wat vaker met vreugde.
Met geluk.
Met liefde.
Vier het leven.
Maar doe het vooral…
Met confetti.
