Ik gaf jou een roze vest met een bijpassend shirt. Eerder had ik het vest ook al voor mijzelf gekocht en jij vond het vest zo mooi.

Het was zo’n lief, magenta kleurig, zacht vest, niet bijzonder duur, niet bijzonder bedoeld, maar het stond jou zó ongelooflijk mooi. Het roze tilde de warmte in jouw gezicht net een beetje omhoog. Het haakte zich vast aan het rood van je bril en maakte je ogen zachter, jonger zelfs. 

Samen hadden wij hetzelfde soort vest.

Een soort stille verbondenheid, een draad die ons tweeën even aan elkaar vastknoopte. Jij droeg jouw vest vaak. Liefdevol. Achteloos. Soms niet passend bij jouw kleding voor die dag, soms op dagen in het weekend dat je het koud had. En ik was altijd een beetje trots als ik je ermee zag.

Maar naarmate de ziekte zich steviger in jouw dagen vastbeet, werd het roze vest nóg vaker gedragen. Inténs vaak. Veel vaker dan ik liefhad. Het werd jouw houvast, jouw herkenningspunt in een kast vol met kleren. En ergens ook mijn stil alarm: als het vest aan was, wist ik hoe de dag zou zijn.

Het roze vest verweefde zich steeds meer met jouw vergeetachtigheid. Je droeg het soms binnenstebuiten, soms over een jurkje heen, soms drie dagen achter elkaar. En ik keek toe, liefdevol, maar ook met een pijn die langzaam maar zeker dieper kroop.

Het vest werd een symbool voor jouw laatste periode. Een getuige. Een metgezel van een tijd die ik liever had willen overslaan en tegelijkertijd nooit had willen missen.
Je droeg het tot het allerlaatste moment.

En nu… nu mis ik jou in dat roze vest.
Ik mis jou als jij mij uitzwaaide als ik je thuis had gebracht, als je opstond vanuit de bank.

Ik mis de pluisjes die altijd achterbleven op de bank, op mijn kleding, in de auto, kleine, gewichtloze stukjes van jou. Ik heb ze bewaard, die pluisjes. In een klein doosje dat nu ongewild heilig is geworden.

Alle fases met het roze vest zijn herinneringen geworden. Soms warm, soms scherp, soms zwaar, soms zacht als de stof zelf. Maar altijd vol liefde.
Ik mis jou.

Ik mis jou in het roze vest.

En misschien mis ik ook wel het roze vest zelf.

Omdat het het laatste was dat jou zo dicht bij me hield. Letterlijk. 💕

#rouw #verlies #euthanasie #dementie