Lamskoteletten 

Het waren geen lamskoteletten vorig jaar op jouw verjaardag. Je koos destijds voor een Schnitzel. 

Samen eten met elkaar. Aan een ronde tafel. De zon scheen naar binnen. Het was een mooie zonnige dag. We genoten van elkaar gezelschap.

Het was jouw verjaardag vorig jaar, dat jij aan gaf dat je graag lamskoteletten wilde eten. Ik was onder de indruk van deze keuze, want dat kleine stukje rode vlees aan een botje, at je nooit. Je koos wel vaker voor smaken die jou eerder niet lagen. De dementie kreeg steeds meer grip. Zo ook op jouw smaak en later ook op jouw eetlust. We aten op bij Van der Valk in het dorp. Dat was prima voor jou om daar stil te staan bij jouw verjaardag. 

Twee jaar vierden we jouw verjaardag nog uitgebreid bij mij in de tuin. Een echt feestje met jouw broers en zussen, 2 dagen later kwam de diagnose Alzheimer. De diagnose veranderde alles. Maakte veel stuk en de mensen op jouw feestje raakte je kwijt. Ze lieten jou in de steek. 

Op jouw geboorte dag, geen Schnitzel, geen lamskoteletten of van der Valk. En al helemaal geen feestje. Wel tranen, verdriet, rouw en het rauwe, pijnlijke gemis. 

Wel roze rozen op jouw plek in mijn huis, met een kaart die je nooit zal lezen. Geen cadeau die ik je kan geven of vertellen dat ik van je hou. Ik haal gebak en zal een “ mama maaltijd “ bereiden. We vieren jouw verjaardag maar je bent er zelf niet fysiek bij.

Je bent nooit meer fysiek jarig en of er verjaardagen worden gevierd in de hemel weet niemand. 

Voor altijd 76. Voor altijd in mijn hart. ♥️ 

We’re lonely but not alone. 

Never be apart, we are one. ☀️